Վարդան Հարությունյան. Հին բարքերը կրող մարդը նոր ժամանակներում տեղ չպետք է ունենա

Խոսք 14.07.2019   10:30   214

  • »»» Աջակցեք անկախ լրատվամիջոցների կայացմանը

    Հայաստանյան նոր իրավիճակում Անկախ լրատվամիջոցների գոյությունն օրվա հրամայական է դարձել՝ հակադարձելու ամենօրյա սուտ ու կեղծիք տարածող նախկին իշխանությունների ձեռքերում կենտրոնացած մեդիադաշտին և անաչառ լրատվություն ապահովելու համար։ Անկախ են այն լրատվամիջոցները, որոնք գործում են ինքնաֆինանսավորմամբ։ Սակայն բարեխիղճ լրատվամիջոցները չեն կարող ունենալ նախկինների ֆինանսական հնարավորությունները, ուստի առաջարկում ենք. Աջակցեք մեզ՝ փոխանցում կատարելով հատևյալ հաշվեհամարներից Ձեզ համար տարբերակով.

    InecoBank 2050032180751001 ARMEN GEVORGYAN PE Mobi Dram  110190189022 Idram  ID952381517 Web Money  R397182815590, Scrill  109516795

    ԱՋԱԿՑԵՔ ԱՆԿԱԽ ԼՐԱՏՎԱՄԻՋՈՑՆԵՐԻ ԿԱՅԱՑՄԱՆԸ։

    Եթե իսկապես ցանկություն ունեցաք աջակցել կայքին, մի զսպեսք այդ ցանկությունը։

Կարդացի  Լեւոն Բարսեղյանի  երկարության պատճառով կարդալու չտրամադրող, բայց կարդալու անհրաժեշտություն պահանջող պատմությունը։ Մեկ նախադասությամբ միտքը սա է․ եթե ցանկանում ենք առաջ գնալ, եթե ցանկանում ենք հաջողել, եթե ցանկանում ենք խուսափել տեղապտույտից, ապա մեր արատավոր անցյալի ու ներկայի միջեւ պետք է հստակ սահման գծվի, եւ բոլորը չեն, որ այդ սահմանը հատելու ու նոր իրականություն անցնելու իրավունք պետք է ունենան։ Այդ հստակ գծված սահմանը հատելու ու նոր իրականություն գալու համար նախկին իրականության լուրջ դերակատարը պետք է ձերբազատվի իր հին կերպից, պետք է ինքնամաքրվի։ ("Ինչպես անել"-ը այլ զրույց է)։ 

Ես՝ սկսած 90-ականներից այս մասին խոսել ու գրել եմ հաճախ։ Իշխանությունները չեն լսել։ Չեն ցանկացել/ցանկանում լսել։ Իշխանությունների ու իշխանավորների համար, պարզվում է, շատ ավելի հեշտ է չգնալ պահանջվող միակ ճիշտ այդ քայլին, քան գնալ ու մի փոքր բարդացնել սեփական կյանքը։

Իշխանավորների համար, պարզվում է, ավելի ընդունելի են պալատների միջանցքներում ինքնադրսեւորվելու (շողոքորթելու ու սողալու) փորձ ունեցող նախկինները, քան հանդուգն, համարձակ, սեփական գինն իմացող, իրեն տեր զգացող նորեկը։ Էս հանդուգնի հետ բարդ է լինելու, իսկ հները պլաստիլին են, իշխանավորն ինքն է նրանից իր ուզածը ծեփում, երեկ՝ գործ սարքող ու միշտ հավատարիմ, այսօր՝ օրենքով աշխատող ու միշտ հավատարիմ։ 
1980-ին ինձ ու իմ ընկերներին՝ անկախ Հայաստան պահանջելու կամար դատապարտած դատավոր-դատախազները 1991-ից հետո մնացին ու Անկախ Հայաստանում լուրջ պաշտոնյաներ դարձան, բարգավաճեցին ու իրենց բացասական հետքը թողեցին ու իրենց կնիքը դրեցին մեր հետագա ողջ ընթացքի վրա։ Մեր գործով քննիչը, անկախ Հայաստանում դարձավ դատավոր ու դատարանի նախագահ, ու արդեն մեր օրերի քաղաքական դատերն էր վարում։

Այս թեմային անդրադարձող մարդ վրեժ չի, որ պահանջում է։ Անգամ պատժել-դատել չի պահանջվում։ Ընդամենն ասվում է՝ որ հին բարքերը կրող, հին բեռից չազատված, հին պատկերացումներով ապրող մարդը նոր ժամանակներում տեղ չպետք է ունենա։ 
Հակառակ դեպքում տեղապտույտն անխուսափելի է, անհաջողությունն անխուսափելի է, սխալ տեղ գնալու հավանականությունը 100 տոկոսին է մոտենում։

Վարդան Հարությունյան

 Լուսանկարներ

  Կիսվեք սոցցանցերում


 Պիտակներ
         Վարդան Հարությունյան, Լևոն Բարսեղյան

 Նմանատիպ նյութեր

 Մեկնաբանություններ 0
Имя *:
Email:
Подписка:1
Код *:

  НОВОСТИ ПАРТНЕРОВ
Copyright © 2015 NewsLine. Design created by Fon